DE SCHAATSWEERMAN

In mijn vrije tijd deed ik altijd graag wat aan sport. Door rugklachten heb ik het hardlopen moeten opgeven.
Schaatsen doe ik tussen de bedrijven door nog wel. We hebben een paar mooie schaatswinters achter de rug, maar de laatste 2 jaar zaten we weer voor niets te wachten op ijs..

Maar gelukkig is daar het internet, waarop ik in de afgelopen jaren mijn belangstelling voor het weer en schaatsen ben gaan combineren door hierover te schrijven.

Sind een jaar of 15 beheert Johan Grootveld een schaats- en skatesite. Begonnen met af en toe een winterbulletin in verband met het actuele winterweer is mijn bijdrage aan deze site uitgegroeid tot een groot aantal pagina's met verwachtingen, winterhistorie en andere weerwetenswaardigheden.

Belangstelling daarvoor? Ga dan naar het Winterbulletin en geniet van virtueel winterweer.

Het Winterbulletin

Sinds 1999

Hier volgen twee fragmenten van deze site. Eerst een stukje historie van mijn hand uit het dagboek 1985 :
7 januari (maandag) : Als ik aan die 7-de januari terugdenkt, dan zie ik kristalhelder weer voor me. Een felle zon met een niet minder felle en steenkoude oostenwind. Alles steekt fel gekleurd af tegen een donkerblauwe hemel. In de ochtend vriest het op de meeste plaatsen streng met temperaturen van -8 in Den Helder en Vlissingen tot -15 in Eelde. In de loop van de ochtend loopt de temperatuur nauwelijks op bij een vrij krachtige oostnoordoostenwind. De maxima blijven op sommige plaatsen beneden -10 liggen; zo meldt bv Enschede -10,3 en Dinxperlo -11,3 als maximum.

Een deel van de ochtend ben ik bezig met huizen kijken. Stel je voor : je komt uit een onverwarmd huis en gaat dan de vrieskou in van -10 met een snijdende wind : bitter koud is dat. Bij één van die huizen troffen we in de tuin een groot aquarium aan; de vorige eigenaar had om één of andere reden dat ding buiten gezet. Vanuit de wanden was het ijs naar binnen gegroeid, waardoor in het centrum een ovaal gebied van water was overgebleven. In dat ovaal zwom een goudvis traag rond; een droevig lot wachtte hem…

Er komen berichten binnen over mensen die hun huis niet warm kunnen stoken. In de middag kom ik op het conservatorium en tref daar een leskamer die niet echt warm is; de ijsbloemen staan onder aan de ramen, terwijl er toch gestookt wordt. Het zijn Russische toestanden, zoals mijn Russische lerares ook beaamt. In de middag fiets ik van Rotterdam naar Bergschenhoek; het valt me op hoe intens hard en droog het ijs er uit ziet. Doet me dit aan vroeger denken? Is dit de toestand zoals we die in 1956 regelmatig zagen?

Johan Grootveld schrijft verhalen over schaatstochten. Daarvan verschijnen er, begrijpelijkerwijs, de laatste jaren veel te weinig. Hieronder een fragment uit een verhaal over een tocht op 7 januari 1997; een tocht die ik samen met hem maakte in de richting van Gouda:
In Moordrecht (Kun je een moord récht noemen?) is er wat ontspanning. Tussen twee uiteraard te lage ophaalbruggen -eigenlijk néérlaatbruggen- ligt een glad geveegd stuk dat de benen even hun broodnodige rust gunt. Wat is het hier rustig! Het is toch wel aantrekkelijk om in plaats van al die met medailles betaalde en vaak drukke tochten nu eens in alle rust door de Hollandse polders en winterse dorpjes te kruisen. Jammer alleen, telkens weer op de knieën te moeten voor die bruggen! Na de laatste, net iets hogere oeververbinding van deze gemeente doemen in de verte de torens van Gouda op. De eindetappe is dan snel afgelegd. Als we langs de Goudse Julianasluizen glijden, blijk ik enigszins gewend geraakt aan het ruwe poolijs. Mijn onderstel protesteert tenminste niet meer.

Terwijl hij zijn laatste meegenomen boterhammen aanspreekt, kijkt Cees op zijn horloge... De pianoleraar in hem wordt wakker. "Ik moet als de bliksem terug want zo meteen zit er thuis een leerling op me te wachten", schrikt hij. We blijken al ruim anderhalf uur onderweg te zijn. Wetend dat ik zijn turbotempo toch niet bijhoud, nemen we hier afscheid. Cees verdwijnt in een snel kleiner wordende stofwolk terug richting Moordrecht. Ik besluit zelf door te rijden om te zien waar de route verder heengaat. Het ijs glijdt nu trouwens een stuk beter. Westelijk van Gouda buigt de vaart noordwaarts, zodat ik de oostenwind niet meer tegen heb.